Fylgja minningarsíðu
Sveinbjörn Sveinbjörnsson
Fylgja minningarsíðu
16. mars 1950 - 14. janúar 2020
Útför
Útför hefur farið fram.
Minningin lifir
|Elsku pabbi minn, nú ertu kominn á vit nýrra ævintýra. Ég er viss um að foreldrar þínir, Þórir bróðir þinn og Eygló systir þín hafa tekið vel á móti þér. Eins mikið og ég er viss um að þér líði vel þar sem þú ert núna, er það samt ofboðslega sárt að þú sért ekki lengur hér með okkur. Það er fyrst núna sem ég virkilega skil textann við lagið Söknuð sem Villi Vill söng svo fallega. Þú hélst einmitt svo mikið upp á þann frábæra söngvara. Þegar ég lít til baka yfir farinn veg dettur mér fyrst í hug þetta textabrot úr lagi með Mugison: Þú kenndir mér svo margt. Eitt er mér sérstaklega eftirminnilegt varðandi hugarfar þitt sem þú reyndir að kenna mér. Birtist það meðal annars í þessum frasa þínum sem þú sagðir mér fyrst þegar ég var á grunnskólaaldri: Aldrei að segja aldrei því að aldrei getur aldrei verið aldrei. Á öðru formi en með sama boðskap voru svo lífsreglurnar tvær sem þú kenndir mér. Þú sagðir að það væru bara tvær reglur í lífinu; regla nr. 1: Aldrei gefast upp! og regla nr. 2: Muna eftir reglu nr. 1. Þú kenndir mér þó ekki bara þetta magnaða lífsviðhorf heldur líka mörg góð gildi, t.d. að fólk ætti að vera gott við þá sem minna mega sín. Þú hafðir sterka réttlætiskennd og varst ákaflega barngóður. Dýrum varstu einnig mjög góður og man ég hve vel þú talaðir um hestinn þinn hann Jarp og hundinn Lappa og hvernig þessi tvö dýr náðu ákaflega vel saman. Annað sem ekki er hægt að minnast ekki á er ást þín á ýmsu amerísku; svo sem country-músík, bílategundunum GMC og Chevrolet ásamt ýmsu sem tengist kúrekamenningunni. Að sumu leyti fannst mér að þú hefðir ef til vill fæðst í vitlausu landi, að þú hefðir í raun átt að fæðast í einhverju kúrekaríkinu í Norður-Ameríku. Þú hafðir þó sérstaklega mikið dálæti á að ferðast um Ísland og þá einna helst hálendið. Það var þinn heimavöllur og man ég hversu vel þér leið alltaf þegar þú varst kominn upp á fjöllin. Þær voru nú nokkrar ferðirnar sem við fórum saman upp á hálendið, m.a. yfir Kjöl, Sprengisand, í Veiðivötn, í Herðubreiðarlindir og Öskju, fjallabaksleiðirnar og upp í Kverkfjöll. Þú þekktir hálendið og fjöllin eins og handarbakið á þér og mundir nöfnin á mörgum fjöllum, sérstaklega á æskuslóðum þínum nálægt Heklu. Þú varst líka alveg frábær kennari þegar kom að því að kenna manni handtökin og virkni hluta í bílvélum svo ég nefni dæmi. Ég byrjaði minn atvinnuferil hjá þér og þú kenndir mér meðal annars rafsuðu. Eitt það fyrsta sem við gerðum saman á verkstæðinu var að smíða skiptikassagrindurnar sem þú hannaðir sjálfur á 10. áratug síðustu aldar. Við smíðuðum þær svo saman og er ég ákaflega stoltur að hafa fengið að taka þátt í því með þér. Þú varst alveg ótrúlegur þegar kom að viðgerðum og að smíða eitthvað úr járni. Það var í raun og veru eins og að þú hefðir eitthvert æðra skilningarvit á því sviði. Þú byrjaðir náttúrlega mjög ungur, einungis örfárra ára gamall, að fara með föður þínum út í bílskúr og áttir þú eftir að lifa og hrærast í svoleiðis bransa allt þitt líf. Þú varst svo magnaður sögumaður og sagðir þú okkur margar skemmtilegar sögur í gegnum tíðina. Mér fannst alltaf svo magnað hvað þú mundir skýrt ýmsa atburði lífs þíns og þó að maður fengi stundum að heyra einhverjar af þessum sögum oftar en einu sinni leiddist manni það aldrei vegna þess að það var svo gaman að hlusta á þig segja þær. Þú hafðir líka gaman af góðum kveðskap og læt ég hér því fylgja eitt kvæði eftir frænda þinn:
Bæta við leslista
Eitt er það sem aldrei gleymist, aldrei það er minning þín
Þann 14. janúar 2020 var höggvið stórt skarð í hjörtu okkar fjölskyldunnar þegar þú féllst frá elsku pabbi minn eftir erfið og mikil veikindi. En það er svo margs að minnast og er ég óendanlega þakklát fyrir allar þær góðu stundir sem við höfum átt saman í gegnum tíðina. Ég man lítið eftir uppvaxtarárunum mínum á Lyngási enda bara 5 ára þegar við fluttum norður á Dalvík þann 21. des 1979, fórst þú með mömmu, þrjú börn og búslóð á vörubíl svona rétt fyrir jólahátíðina og við eignuðumst nýtt heimili að Sólgörðum á Dalvík. Ég minnist þess að þegar á Dalvík var komið þá fékkst þú næga vinnu og varst því litið heima við og það var bara rétt svo að maður sæi þig við morgunverðarborðið. Svo til að bæta aðeins meiri vinnu á þig þá fórstu í það að byggja í Dalbrautinni og þangað fluttum við 1981 í mjög svo fallegt hús. Þaðan eru margar ljúfar minningar en ég mun aldrei gleyma því hvernig aðfangadagskvöldin voru þar. Þegar búið var að borða jólamatinn og opna pakka þá var allt rusl hreinsað í burtu og að því loknu var kveikt í arninum og það fannst mér vera algerlega toppurinn á aðfangadagskvöldi.
Bæta við leslista
Minningargrein frá eiginkonunni
Elsku Bjössi, nú hefur þú fengið hvíldina eftir erfið veikindi. Þakka þér fyrir samfylgdina í meira en 51 ár. Margt hefur drifið á daga okkar í gegnum tíðina. Eigum við margar góðar minningar með börnum okkar og barnabörnum sem að þú vildir alltaf hafa í kringum þig. Ég reyni að vera ekki eigingjörn, auðvitað hefði ég vilja hafa þig í miklu fleiri ár en þín vegna var gott að þessu lauk á býsna friðsælan hátt. Best þykir mér að ég skyldi geta haldið í höndina á þér þegar yfir lauk.
Bæta við leslista
Minningargrein frá frumburðinum
Það er mér þungbært, elsku pabbi minn, að vera að kveðja þig svona allt of snemma úr þessu jarðlífi okkar. Það er alltaf erfitt að sjá á eftir góðu fólki og enn erfiðara er það þegar í sama einstaklingnum fer manns bezti vinur og félagi ásamt því að vera pabbi líka. Mér er sagt að ég hafi verið um eins árs aldurinn þegar ég fór að fylgja þér í bílskúrinn og byrjaði að fylgjast með þér brasa eitthvað. Mér er allavega minnisstætt að hafa verið með þér frá því ég man eftir mér í alls konar grúski. Lengi vel höfum við verið vinnufélagar, þá bæði í okkar eigin rekstri og einnig þegar við unnum hjá Íslenzkum orkurannsóknum. Það hefur ekki alltaf lánast hjá feðgum að vinna saman, en einhvern veginn gekk það vel hjá okkur. Auðvitað vorum við ekki alltaf sammála en gátum alltaf rætt málin. Þá eru ófáar ferðirnar sem ég var búinn að fara með þér þegar þú varst að keyra hjá Óskari Jónss. & co á Dalvík. Þar sá maður hversu vel þú unnir landinu og hafðir í raun gaman af ferðalögum. Okkur lánaðist einnig að eiga breytta jeppa og gátum farið á fjöll, þar sá maður þig eins og kominn heim. Þetta voru ótrúlega góðar ferðir og dýrmætar minningar sem ég geymi og er þakklátur fyrir nú þegar þú ert að fara þína síðustu ferð. Ég hef einnig dáðst að seiglunni í þér í gegnum lífið og það sýndi sig einnig í þessum veikindum sem þú laust í lægra haldi fyrir núna þann 14. janúar. Að gefast upp virtist ekki til í þinni orðabók og á maður nokkrar minningar úr viðgerðartúrum þar sem menn voru með allt í skrúfunni og tómt vesen. En að gefast upp var ekki í boði. Þá er mér einnig minnisstætt að hafa verið með á vörubíl frá Dalvík og suður á Hellu og fengum við 8 punkteringar á leiðinni suður, aldrei uppgjöf, aldrei kvartað og alltaf haldið áfram. Þessi ferð mun hafa verið eitthvað rétt í kringum 1980 og var þá allt önnur staða á þjóðvegakerfi okkar Íslendinga. Þessi dugnaður í þér setti auðvitað sinn svip á þig og einnig varð kannski minna um að þú sinntir þeim félagsskap sem var þér svo kær og þú varst stoltur af að vera þátttakandi í, frímúrarareglunni hér á Akureyri. Það vantaði ekki að þér þætti vænt um fjölskylduna þína. Þú varst duglegur að hóa sem flestum saman og oft var búið að koma til ykkar í Hraungerði í grill og fjölskyldustund. Þú hefur einnig alltaf verið bjartsýnn og alveg ótrúlega þolinmóður. Það fannst mér skína í gegn árið 2010 er við báðir hættum störfum hjá Íslenzkum orkurannsóknum vegna þess verkefnaskorts sem þá hafði sagt til sín vegna hrunsins. Þá byrjaðir þú og lagðir grunninn að því verkstæði sem þú starfræktir síðan fram á þinn síðasta dag. Þá byrjaðir þú að keyra um með verkfæratöskur og gera við, síðan komstu í eigið húsnæði og við Júlíus ásamt Berglindi og Eygló komum svo inn í á mismunandi tímum. Þú varst ótrúlega framsýnn og fljótur að tileinka þér nýja tækni og það verður erfitt að venjast því að hafa þig ekki á staðnum framar. Í lokin vil ég óska þér góðrar ferðar í sumarlandið þar sem þið Þórir getið nú haldið áfram þar sem frá var horfið.
Bæta við leslista
Minningargrein frá elsta barnabarninu
Fyrsta minningin mín af afa er þegar ég var lítil og fór ásamt mömmu og pabba að heimsækja ömmu og afa á Dalvík. Pabbi hélt á mér í fanginu og afi tók á móti okkur í forstofunni þegar við komum inn. Hann spurði mig hvað ég væri nú eiginlega með í eyranu? Ekki neitt, sagði ég, alveg viss um að ekkert væri í eyranu mínu. En hann sagðist nú víst sjá eitthvað þar, og teygði höndina að eyranu og dró fram smápening. Ég varð ein stór augu, alveg steinhissa á því hvernig honum tókst að galdra peninginn fram úr eyranu.
Bæta við leslista
Minningargrein frá bræðrum
Í dag kveðjum við kæran bróður og vin. Bjössi ólst upp í stórum systkinahópi á Lyngási. Hann var kátur og margt var brallað. Ekki lét hann sitt eftir liggja þegar umræður snérust um bíla sem voru strax frá unga aldri hans áhugamál. Snemma fór hann að vera í bílskúrnum hjá pabba sínum og þannig lærði hann undirstöðuatriðin, síðar kom reynslan, þannig lærðu þeir allir bræðurnir. Ungur fór hann að vinna inni á hálendinu við virkjanaframkvæmdir og alla tíð heillaðist hann af öræfakyrrðinni og að fara í Veiðivötn var fullkomið.
Bæta við leslista
Minningargrein frá systrum og mágum
Þegar komið er að kveðjustund. Elsku bróðir, er við minnumst þín nú er okkur efst í huga þakklæti. Þakklæti og gleði fyrir allar yndislegu samverustundirnar sem við áttum með ykkur fjölskyldunni. Ætíð þegar við komum við hjá ykkur á fallega heimilinu ykkar á Dalvík, seinna á Akureyri, var hóað í alla krakkana og slegið upp veislu og haft gaman, þið eruð svo yndislega samhent og skemmtileg fjölskylda. Þá eru minnisstæðar allar fjallaferðirnar okkar saman, við þurftum engin kort, þú þekktir hvert fjall og hverja á, hvar væri best að fara yfir og hvar væri best að gista. Ekki má gleyma öllum símtölunum sem við áttum, bara til að spjalla eða leita ráða sem voru alltaf auðfengin.
Bæta við leslista