Hvert örstutt spor..
Ég kvaddi kæra vinkonu á þriðjudaginn var og skrifaði nokkur minningarorð. Læt líka fylgja myndir frá dýrmætum samverustundum.
Hvernig kveður kona kæra vinkonu? Hvaða vit er í því að kalla hana burt alltof snemma? Konu sem hreyfði sig hvern dag og borðaði helst ekkert annað en lífrænt?
Stundum verður lífið svo skrýtið og óréttlátt, að kona verður hvumsa og á ekki orð.
Við Ólöf útskrifuðumst sama ár úr Kennaraskóla Íslands, vorið 1972, og töldumst þá fullgildir kennarar – hún nýorðin 19 ára – ég átti hálft ár í 20 árin. Við þekktumst ekki mikið þá, en síðan lá leið okkar saman, líklega um síðustu aldamót, þegar við hittumst á ´68 áramótaballi á Sögu. Síðan þá hittumst við reglulega – bæði á Herbalife-fundum og í göngutúrum. Hún var með gigt sem varð henni oft erfið, en alltaf reis hún upp og hélt áfram þjálfun. Síðustu árin var hún komin í gott form – fór í fjallgöngu vikulega, jafnvel oftar, og alltaf í gönguferð hvern einasta dag.
Eftir að Gísli hennar dó fyrir 8 árum einsetti hún sér að gera eitthvað skemmtilegt hvern dag. Hún sótti tónleika, listsýningar, leikhús og naut lífsins til hins ítrasta. Hún var einstaklega einbeitt að næra sig, bæði líkamlega og andlega. Og svo var það glerið þar sem sköpunargáfan fékk að njóta sín.
Við fórum saman í ótalmargar ferðir, bæði innanlands og utan; á Umhverfingu, sigldum á Dóná, heimsóttum Bad Homburg og fórum síðast á Bretaníuskagann með Boggu til nöfnu hennar og vinkonu á Bretaníuskaganum, Ólafar Péturs og Jóhannesar eiginmanns hennar. Svo má nefna Merkigil, Drangey, Raufarhöfn og Harðbak á Sléttu. Ógleymanleg var Akureyrarferðin í júlí sl. þar sem sprunginn vatnskassi og bananahýði réð úrslitum. Í október sl. fórum við austur í Skaftárhrepp og tókum þátt í ratleik og fundum fjölda fossa. Það var gaman í gulri viðvörun.
Auk þessa vorum við saman í gönguhópi sem hefur gengið vikulega síðan haustið 2011.
Svo má alls ekki gleyma hve hún studdi vel Guðjón minn í sínu námi í FB. Nálgaðist alla þröskulda sem verkefni en ekki vesen og með sínu úthaldi, kærleika og gleði náði hún ótrúlegum árangri með fjöldamarga nemendur, því hún var sérkennari af lífi og sál.
Síðast hitti ég hana laugardaginn 29. mars, en þá skrapp ég með henni í ófærð að sækja vinkonu sína – og svo í vikulegu göngunni okkar, 31. mars. Tveimur dögum síðar veiktist hún og lést sléttum mánuði síðar eftir dvöl á gjörgæslu mestan partinn.
Við ætluðum að verða gamlar saman, eins og áttræðu konurnar sem hún sá í Kelduhverfi fyrir skömmu, þar sem þær stukku útúr sínum LandCruiser í flakki sínu um landið. Nú er jeppinn í höfn, en engin Ólöf.
Ég ætlaði líka að fá hana með mér til Wales.
En ég er margfalt ríkari eftir okkar kynni, þar sem hún var fyrirmynd í svo mörgu: Viðhorfi til lífsins, gleðinni, æðruleysinu, að kunna að njóta og að vera með risastórt hjarta þar sem allir komust fyrir sem þurftu á því að halda. Og það þakka ég ástsamlega fyrir.
"Hvert örstutt spor var auðnuspor með þér" (HK Laxness)
Ástvinum Ólafar, Magnúsi, Jódu, Boggu og fjölskyldum, og öllum öðrum, vottum við, Sigurlaug og Guðjón, okkar einlægustu samúð.
