Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
Magnús Guðbrandsson, Mangi á Álftá.
Lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands Akranesi 15 desember. 

Fjölskyldan þakkar auðsýndan hlýhug og vináttu.

Brynjar Harðarson

Innilegar samúðarkveðjur kæra fjölskylda og frændfólk.
Brynjar Huldu Harðarson og Gróa Björk Hjörleifsdóttir,
Keflavík.

[DEFAULT]

Lifið er hverfult, ósanngjarnt en samt á sama hátt gjöfult og gott. Þú 
kenndir mér svo margt. Aðallega samt að vera ekki óþekk þegar amma sá 
til. Þú kenndir mér einnig að með seiglu og dugnaði gerast hlutirnir. 
Því jú þitt ævi starf var að vera bóndi. Þekktir ekkert annað og varst 
bestur í því. Húmoristi mikill og hafðir unun af því að stríða og 
hrekkja þá sem þér þótti væntum. Þið amma voruð lík á þann hátt. Maður 
stríðir víst bara þeim sem manni þykir væntum eða elskar. Og eitt veit 
ég fyrir víst að okkur þótti mjög vænt um hvort annað þótt við værum 
ekkert sífellt að segja það. Þú vildir hafa aga á liðinu þínu en leyfðir okkur samt alltaf að þroskast eðlilega. Því börn þurfa að fá að læra af mistökum og öðru en samt að mæta þeim sem jafningjum. Afi var oft á tíðum erfiður og við fórum að þrátta en það var bara partur af því að vera við. Ekkert alltaf sammála en þá var gott að eiga ömmu sem að tók í taumana og reddaði málunum. Afi og amma á Álftá. Seinna varð það afi í Borgarnesi samt einhvernveginn alltaf bara afi á Álftá. Minn uppáhalds gamli kall! 
Afi sem gat allt og gerði allt. Eða svona næstum. Því jú afi var líka af
 gamla skólanum því verður ekki neitað. Mér er mjög minnistæð ein 
heimsókn sem ég fór í til afa.  Þar sem umræðuefnið var maka leysið mitt
 og barnleysi því honum fannst afskaplega skrítið að afastelpan hans sem
 væri komin á fertugsaldurinn ætti hvorki barn né mann. Þá sagði ég við 
hann að þetta væri bara ekki öllum gefið í lífinu þá var eins afi skyldi
 og þetta var ekkert rætt meir. Þannig var það líka oft það þurfti 
ekkert að kryfja málin of mikið. Ég vona samt að ég hafi náð að gera afa
stoltan af mér. En elsku afi hafðu þökk fyrir allt og allt. 
Takk fyrir tímana okkar saman. Ég elska mest, alltaf og endalaust. Hvíl í
friði.
Þín afastelpa
Elínborg



Það fækkar í hópnum og margir þeir sem skipuðu mikilvægan sess í fjölmennum frændgarði hverfa á braut. 

Magnús frændi minn frá Álftá er einn þeirra. Mangi á Álftá eins og hann var jafnan nefndur var einn af mínum uppáhalds frændum. Ljúfur, jákvæður og hrókur alls fagnaðar þar sem hann kom. Glettinn, stríðinn og skemmtilegur. Fyrstu minningar mínar af Manga voru þegar komið var í kaffi á Álftá. Ég var þá mjög ung og í för með móðurbræðrum mínum Einari, Ragnari eða Sveinbirni. Málefni líðandi stundar voru krufin, búskapurinn og mannlífið í sveitinni. 

Það var gjarnan talað hátt og hlegið mikið í þessum heimsóknum.

Eitt sinn var ég alveg viss um að heimsóknirnar yrðu ekki fleiri en þá voru heitar umræður um Óla Jó og Hannibal Valdimarsson. Þá var talað mjög hátt og hlátursrokurnar ekki nærri því eins margar og venjulega.

Það fór þó betur en á horfðist og allir skildu sáttir. Margar heimsóknir fylgdu í kjölfarið bæði að Álftá og hingað í Hlíðina. Meðaltal hlátursins var svo í sögulegu hámarki lengi á eftir. Vinskapurinn var traustur á milli bæjanna enda voru þeir frændur glaðsinna og frændræknir með afbrigðum.

Mangi var mikill hestamaður fluglaginn og hafði mjög gott auga fyrir góðum hestum. Það var gaman að fá hann í heimsókn í hesthúsið en hann vildi alltaf fá að vita einhver deili á hverjum hesti. Áhugasamur og athugull skoðaði hann hvern grip og þekkti gjarnan aftur næst þegar hann var á ferðinni.

Það var regla hjá okkur að leggja alltaf á og sýna honum einhver hross þegar hann kom í heimsókn. Hann þekkti mikið af hrossunum af gamla stofninum sem að móðurbræður mínir ræktuðu. Jörp hans Svenna heitins var í miklu uppáhaldið hjá honum. Ef að hann sá eitthvað sem honum leist á spurði hann gjarnan ,, er þessi ekki af okkar uppáhaldskyni ? Svo brosti hann sínu blíða brosi og vonaði að svarið yrði, já.

Mangi fékk gjarnan að prófa þau hross sem stóðu ekki öðrum til boða að prófa. Já, hann Mangi frændi minn var uppáhalds.

Það sem mér fannst alltaf svo dásamlegt við Manga var hversu jákvæður og hlýr hann var. Það er sama hvort að ég rifja upp heimsóknir hans hingað í Hlíðina þegar ég var barn eða þegar ég var orðin fullorðin. Hann var einn af þeim sem heilsaði alltaf börnum, talaði við þau og gerði þeim skiljanlegt að þau væru merkileg.

Mangi var alltaf kærkominn gestur hingað í Hlíðina. Líflegt spjall, mikill fróðleikur og dásamlegur gleðigjafi. Hlátur og gleði voru gott meðlæti með kaffinu.

Síðustu árin hittumst við oftast í réttum og á hrútasýningum en við voru hjartanlega sammála um að það væri góð skemmtun.

Mér er mjög minnisstæð heimsóknin sem hann kom í eftir að móðursystur mínar voru fluttar í burtu. Þá heilsaði hann mér og hélt lengi í höndina á mér eins og hann gerði gjarnan. Sagði svo með glettni í augum ,,veistu nú ert þú gamla konan í Hlíð" svo brosti hann og hló dátt eins og honum einum var lagið. Mundu bara Sigrún mín að vera jafn föst fyrir og langafi þinn og afi minn sem bjó hér í Hlíð.

Góðar minningar lifa og mikið er ég þakklát fyrir að hafa kynnst honum Manga frænda mínum á Álftá.

Meðfylgjandi eru nokkrar myndir af Manga sem ég átti í fórum mínum.

Fleiri eru til sem bætast vonandi við á næstunni.

Magnús bróðir minn var borin til moldar í dag. 

Fyrstu minningar mínar um Manga eru tengdar hestum, það var alltaf mikið af góðum hestum í Tröð og það kom alltaf í hlut Manga að sækja þá. Og þegar hann kom með þá heim var hann alltaf á harðastökki og fólk talaði um að það væri nú ekki gott fyrir gæðingana að það væri verið að láta þá hlaupa svona en pabbi sagði að þeir væru ekki svona góðir nema af því að Mangi riði þeim. 

Þegar pabbi okkar keypti Álftána kom það í Manga hlut að flytja með foreldrum sínum og litlu systkinum að Álftá en Steini og Valdi urðu eftir í Tröð. Hann var því stoð og stytta foreldra sinna og tók svo að mestu við búinu með Lára sinni eftir að þau fluttu og svo alveg eftir að pabbi dó. Á Álftá hélt hann áfram að hugsa um hestanna og eignaðist tvo afburða jarpa gæðinga, þá Jarp og Óðinn, sem fengu báðir Faxaskeifuna. Hann tók líka að sér að temja nokkur trippi fyrir aðra. 

Eftir að hann kom á Álftá urðu leitir miklu erfiðari en í Kolbeinstaðahreppnum en Mangi var góður smali með góða hesta og góða hunda. Hann var léttur á fæti og fannst gaman í leitum og réttum. 

Mangi var góður að tala við fólk, já og hlusta á það hvort sem það voru unglingar eða gamla fólkið. Við vorum að grínast með það að minni hans næði alveg til 1850 því hann talaði mikið við fólk sem var alið upp af fólki sem fætt var um 1850, og var það sérstaklega um leitir og réttir og lá við að hann myndi hver hefði farið í hvaða göngu um 1900. Það má því segja að hann hafi kunnað að hlusta á fólk. 

Í Þverárrétt í Eyjahrepp fór Magni 12 ára gamall eða 1950 og fóru þá fram fjárskipti þar sem allar ær höfðu verið látnar fara vegna mæðuveiki í Eyja og Miklaholtshrepp og í Kolbeinsstaðahrepp. Var þá verið að skipta lömbunum á milli bæja.  Hann fór aftur í Þverárrétt í fyrra, 2024, eða eftir 74 ár og var þá að rifja upp hvernig ferðasaga lambanna sem komu í réttina 1950 hefði verið. Þau voru sett í togara á Vestfjörðum, sett í land í Stykkishólmi og keyrð í Skógarnes og rekin þaðan í Þverárrétt. En ekkert af fólkinu sem hafði verið að skipta lömbunum 1950 var í réttunum í fyrra. 

Hann las gríðarlega mikið og mundi allt sem hann las. Ég held að hann hafi kunnað bækurnar Göngur og réttir utanaf. Ef hann fór á ókunnar slóðir kunni hann hvað fjöllin hétu og aðra staðhætti bara út frá því að lesa þessar bækur. 

Við bræðurnir fórum ekki langt að sækja okkur konur. Mangi fór í Borgarnes og náði í hana Láru dóttur Jóns Úlfarssonar og Guðlaugar Sigurjónsdóttur og urðum við Steini að gera eins og stóri bróðir okkar og náðum í systur Láru þær Rannveigu og Jónu, eða eins og tengdamamma sagði, að við hefðum þurft að hjálpa honum með tengdamömmuna. 

Við systkinin fjögur Mangi, Olli, ég og Ólöf bjuggum öll í Hraunhreppnum gamla á Álftá, Mel, Staðarhrauni og Kálfalæk og var því mikill samgangur á milli bæjana og grínumst við með að við höfum bjargað Mýrunum frá því að fara í eyði. Það var hjálpast að við heyskap, göngur og réttir og að ala upp krakkaskarnn okkar.

Sendi mínar innilegustu samúðarkveðjur til fjölskyldunar

Mig langar að minnast Manga frænda í nokkrum orðum, en í okkar fjölsk var hann oftast nefndur því nafni. Við þrjú eldstu systkynin af fimm tvöldum um lengri eða skemmri tíma á Álftá Brandur í 4 sumur og Anna í 2 sumur og ég dvaldi aftur ámóti oft vor og haust og um páska eða oftast þegar frí var í skólanum.  Svo seinna þegar ég var komin með bílpróf var gjarnan ekið vestur og þá jafnvel skotist á sveitaball. Ég held að Mangi hafi haft mótandi áhrif á okkur systkynin og á sennilega einhvurn þátt að við komumst til manns. þó alltaf megi deila um hvurnig til hafi tekist.

Það kom mörg spekin frá Manga. Þar á m ráðleggingar í kvennamálum. Hann sagði mér að það væri skilnaðarsök ef kona bakaði ekki almennilegar kleinur. Ég tók auðvitað mark á frænda. Og mínar konur hafa þurft að þreyta inntökupróf í kleinubakstri áður en lengra yrði haldið. En Mangi var sveitamaður af lífi og sál þó hann hafi látið sig hafa það að búa í þéttbýli síðustu tvö árin. þá held ég hugurinn hafi alltaf verið í sveitini.

Ég votta allri fjölsk Manga samúðarkveðjur. En minningin lifir um góðan mann.

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Magnús Guðbrandsson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Þakkir

Mangi afi

Kveðja úr Hlíðinni.

Minningargrein Manga

Nokkur orð um Magnús Guðbrandsson.