'Astkær eiginkona mín, móðir okkar, systir og mágkona,
Kolbrún Dóra Kristinsdóttir lést í Bandaríkjunum föstudaginn 21 nóvember síðastliðinn.

Minningarathöfn fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju
Mánudaginn 5 janúar kl 15:00

fjölskyldan þakkar fyrir hlýhug og fallegar kveðjur.

[DEFAULT]

Elsku fallega Kolla okkar, það sem við vorum heppin að fá þig í fjölskylduna. Ég hitti Kollu fyrst þegar hún vann með Stínu systir svo brosmild, gullfalleg og mig langaði strax að kynnast þessari konu. Stínu tókst að sannfæra hana að hitta Þórsa frænda, en hann er með nákvæmlega sömu einkenni, og svo bara smullu þau saman! Það sem við vorum stolt af frænda að ná sér í svona gorgeous og skemmtilega konu  🩷

Við höfum alla tíð átt heima á sitthvorum staðnum en með tilkomu samfélagsmiðla síðust ár þá jukust samskiptin mikið. Sérstaklega eftir að við Gissur heimsóttum frændur mína Pésa og Þórsa og fjölskyldur þeirra til Janesville árið 2019. Það sem ég á eftir að sakna að fá skilaboð frá Kollu um jólabakstur, fótboltaævintýri barnanna, fíflaganginn í Brúnó og stemmingsmyndir af skíðaferðum. Kolla var dugleg að halda sér í núinu og ég man hvað henni var létt að flytja aftur til Bandaríkjanna því þar skipti ekki máli hvort þú áttir Ittala glös eða Eggið hægindastól. Henni fannst lífið á Íslandi alltof kröfuhart og tími og peningur fór í hluti sem skipti engu máli. Hún elskaði að eiga meiri tíma með gullmolunum sínum þarna úti og ég skil þetta svo vel núna. Hún vissi hvað það var sem skipti máli. 

Síðustu 3 ár hafa verið fjölskyldunni erfið. Við höfum bæði þurft að kveðja ömmu Vibs og afa Sigga á stuttum tíma, en við áttum ómetanlegan tíma saman á þeim erfiðu stundum. Síðast vorum við öll saman þegar afi lést í fyrra, og við Kolla tókum ákvörðun að næst þegar við myndum hittast og eiga saman tíma yrði það sko ekki í jarðarför, en okkur varð því miður ekki að ósk. Kolla kom óvænt til Íslands í sumar og ég sendi henni skilaboð að mér þætti svo miður að hitta ekki á hana en að við skyldum reyna að heyrast og skipuleggja eitthvað saman fljótlega. Hún var svo spennt að geta komið og heimsótt okkur í nýja húsið, og mig langaði svo að koma með strákana út til þeirra. 

Það var erfitt að fylgjast með veikindum Kollu í fjarlægð, veikindum sem komu eins og þruma úr heiðskýru lofti fyrir örfáum vikum. Það var mikið áfall þegar fréttir komu að veikindin hafi náð yfirhöndinni. Hjarta mitt hefur verið brotið og hugurinn hjá Þórsa, Kamillu og Kristni síðustu vikur.

Elsku Kolla mín, takk fyrir þína einlægni, jákvæðni, gleði og vináttu. Þín verður sárt saknað en ég veit þú fylgist áfram með ævintýrum okkar bæði í gleði og sorg🩷

Það var eitthvað alveg sérstakt við Kollu. Við systur minnumst hennar sem dásamlegrar stelpu sem var ljúf og góð við alla. Það voru forréttindi að alast upp í Hnífsdal, þar sem allir léku sér saman og gengu í litla barnaskólann. Á tímabili deildi árgangur Kollu kennslustofu með okkur, því þau voru aðeins fjögur í sínum árgangi.

Kolla var klár og góð í öllu sem hún tók sér fyrir hendur, metnaðarfull, samviskusöm og mikill húmoristi með sitt fallega bros. Svo komu fullorðinsárin og við urðum allar uppteknar við að koma okkur fyrir í lífinu og kynnast hinum stóra heimi fyrir utan dalinn okkar, sem hélt svo vel utan um okkur í æsku.

Alltaf hafa Kolla og systur hennar átt stóran stað í hjörtum okkar systra, enda tengdar fjölskylduböndum. Við minnumst þess þegar við renndum okkur saman á ísskápshurðinni sem Ninni, pabbi Kollu og systra, breytti í snjóþotu. Við minnumst þess þegar við byggðum snjókastala í Hlégerðinu og dugnaðinn í Kollu, sem lauk ekki störfum fyrr en kastalinn var fullkominn. Við minnumst líka hversu góð hún var í fótbolta – hún var alltaf valin fyrst í liðið þegar við stelpurnar máttum spila með strákunum.

Fráfall elsku Kollu minnir okkur á hversu viðkvæmt lífið er og hversu mikilvægt það er að rækta tengsl við vini og ættingja.

Við sendum fjölskyldu Kollu okkar innilegustu samúðarkveðjur. Hugur okkar er hjá ykkur.

Elsku besta Kolla mín, trúi ekki að þú sért farin frá okkur svona ung. Mér finnst svo stutt síðan þú fæddist. 

Það var svo frábært þegar þú vildir fá að hitta okkur og kynnast þegar þú varst unglingur.Ég var svo glöð hvað þú varst yndisleg og síðan eftir það vorum við í góðu sambandi. Það var mjög gaman þegar ég heimsótti ykkur í bæði skiptin til Ameríku.  Fyrst þegar Kristinn var um 2 ára og seinna skiptið árið 2022. Þá voru þið orðin stór fjölskylda tvö börn og hundinn Bruno.

Það var líka yndislegt þegar þið bjugguð hér á Íslandi. Ég á svo erfitt með að koma orðum á blað og svo margt sem ég vil segja. Það var svo miklu auðveldara að hringja í þig  og eiga við þig langt og gott samtal. Ég á eftir að sakna þeirra samtala. 

Þegar þú komst óvænt til Íslands í sumar var yndislegt að hitta þig svona hressa og glaða eins og þú varst alltaf. Það var því mjög erfitt að fylgjast með þessum skyndilegu alvarlegu veikindum svona langt í burtu en við vorum alltaf vongóð um að þú myndir vinna bug á þessum veikindum enda baráttukona og alltaf verið mjög heilsuhraust.

Elsku Kolla mín ég mun alltaf hugsa til þín og sakna þín mjög mikið.

Elsku Þórsi ,Kristinn og Kamilla hugur minn er hjá ykkur.

Kolla hefur alltaf átt sérstakan stað í hjarta mínu. Við vorum ekki í sama árgangi í barnaskólanum í Hnífsdal en þó að samband okkar hafi verið lítið eftir að skólagöngu í Hnífsdal lauk, á hún og heimili hennar alltaf sérstakan stað í hjarta mér og minnar fjölskyldu. Mamma minnist þess að Stína hafi tekið henni opnum örmum þegar við fluttum í Hnífsdal og þegar hún talar um Stínu sé ég söknuðeneinnig mikla gleði og kímni því þær gátu hlegið svo mikið saman og oft var hreinlega grátið af hlátri. 

Hlégerði þrjú lék stórt hlutverk á fyrri uppvaxtarárum mínum í Hnífsdal. Ég kom oft við á leiðinni í skólann og við stelpurnar fylgdumst að. Ég fékk mjög gjarnan að gista og þá var oft mikið brallað og við fengum einhvern veginn að gera allt. Leggja stofuna undir Barbiehverfi, breyta herbergjunum í íbúðir i dúkkuleik þegar við fórum hamförum í hlutverkaleikjum. Einn sumardagur kemur upp í hugann, Ninni var að slá garðinn þegar við fengum þá hugmynd að taka allt grasið og nota það í veggi til þess að búa til hverfi sem var ekkert tiltökumál.

Við stelpurnar vorum veðurhræddar þegar ofsaveður voru og gátum þá ekki sofið fyrir látunum í veðrinu. Eitt sinn tók Ninni á það ráð að búa um okkur á baðherberginu því þar var minnsti glugginn, ein svaf meira að segja í baðkarinu og í annað skipti minnist ég þess að við höfum allar farið með dýnurnar okkar inn í herbergi til Stínu og Ninna.

Fastur liður var að gráta saman yfir Húsinu á sléttunni, horfa á Stundina okkar og þegar ég elda læri á sunnudögum hugsa ég oft til sunnudaganna í Hlégerðinu. 

Við Kolla fórum oft í búðina fyrir mæður okkar og þá stálumst við gjarnan til þess að kaupa eitt æðisúkkulaði og skiptum því á milli okkar. Einu sinni stóðum við undir lekri rennu í grenjandi rigningu og urðum rennandi blautar, sungum og sulluðum, ég man svo greinilega tæru gleðina hjá okkur. 

Eftir skóla fengum við okkur ristað brauð með sultu, kakómalt og spiluðum kleppara. Við krakkarnir í Hnífsdal fórum út að leika í öllum veðrum, renndum okkur á þotu eða sleða, fórum á skauta, alltaf var Kolla fyrst upp brekkuna eða klárust á skautunum. Ég var hins vegar jafnan í humátt á eftir, móð og másandi, en aldrei skorti hláturinn hjá okkur. Við lærðum einnig báðar á píanó og mér er enn í fersku minni hversu eðlilegt og áreynslulaust hún spilaði.

Minningarnar frá þessum tíma eru mér afar dýrmætar og tengslin sem þar mynduðust hverfa aldrei.

Við Kolla áttum eftir að hittast og endurnýja kynnin, deila sögum af lífi okkar og minnast gömlu daganna. En lífið gerðist, amstur dagsins frestaði því sem við héldum alltaf að biði. Fráfall Kollu kennir okkur að fresta ekki að hafa samband, hringja eða láta vita af sér, því stundirnar sem við teljum sjálfsagðar eru oft þær dýrmætustu.

Ég sendi fjölskyldu Kollu mínar dýpstu samúðarkveðjur,

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Kolbrún Dóra Kristinsdóttir.

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Þakkir

Yndislega Kolla🩷

Í minningu Kollu

Kolbrún Dóra - minningargrein

Í minningu Kollu