Elskulegur eiginmaður minn, pabbi, sonur,
stjúpsonur og bróðir,

ÍVAR JENSSON,
sölumaður hjá Kjörís,

lést á gjörgæsludeild Landspítalans
föstudaginn 26. júní.


Ívar Jensson fæddist á Ísafirði 28. október 1977. Hann lést á gjörgæsludeild Landspítalans við Hringbraut föstudaginn 26. júní 2026.

Foreldrar Ívars eru Kristín Emilie Benediktsdóttir tónmenntakennari, f. 6. apríl 1952, og Jens Andrésson vélfræðingur, f. 9. apríl 1952, d. 27. janúar 2021. Jens var kvæntur Kristínu Þorsteinsdóttur félagsliða, f. 6. janúar 1956.

Systkini Ívars eru: Óskar, f. 1974, kvæntur Björgu Ýri, f. 1972; Ágúst, f. 1977, kvæntur Dagbjörtu, f. 1976; Ellen Margrethe, f. 1980, gift Tony, f. 1985, og Anna Kristín, f. 1992. Stjúp- og uppeldisbróðir Ívars er Jón Þorsteinn, f. 1980, kvæntur Svetlönu, f. 1987.

Eiginkona Ívars er Hafdís Elfa Sævarsdóttir, f. 12. júlí 1989. Börn þeirra eru Kristín Júlía, f. 6. apríl 2020, og Sævar Jökull, f. 6. desember 2022.

Ívar ólst upp fyrstu æviár sín á Sauðárkróki en flutti ungur með föður sínum til Grænhöfðaeyja þar sem faðir hans starfaði um tíma á rannsóknarskipinu Feng. Þar dvaldi hann þar til hann var sjö ára gamall, en þá fluttu þeir feðgar aftur til Íslands. Hann hóf þá nám við Austurbæjarskóla í Reykjavík.

Að loknu grunnskólanámi lagði Ívar stund á málmsmíði við Iðnskólann í Reykjavík. Síðar lauk hann meiraprófi og öðlaðist réttindi á vinnuvélar.

Að námi loknu starfaði Ívar við uppbyggingu Sultartangavirkjunar. Síðar lá leið hans austur á Höfn í Hornafirði þar sem hann vann bæði við fiskvinnslu á vertíð og sem sjómaður. Að þeim tíma loknum flutti hann til Reykjavíkur og hóf störf hjá ÍAV. Þar vann hann um árabil að byggingu margra af helstu mannvirkjum höfuðborgarsvæðisins, bæði sem járnsmiður og við störf á vinnuvélum og krönum. Má þar helst nefna Hörpu og læknahúsið í Glæsibæ, ásamt fleiri stórhýsum sem risu á fyrsta áratug aldarinnar í Reykjavík. Einnig vann hann í nokkur ár í stálsmiðjunni Galdrastáli.

Árið 2020 fluttust Ívar og Hafdís úr Breiðholtinu og settust að í Hveragerði þar sem þau eignuðust fjölskyldu sína. Þar starfaði Ívar síðustu ár sem sölumaður hjá Kjörís. 

Útför Ívars fer fram í kirkju Óháða safnaðarins í dag, 6. júlí 2026, klukkan 15.
Útförinni verður streymt á 
www.mbl.is/utfarir-i-dag



[DEFAULT]

Litli stóri bróðirinn minn. Fæddist þremur árum á undan mér, en það var ég sem var forystukindin. Og hann var sáttur með það.

Við eyddum fyrstu æviárin okkar saman. Fyrst á Sauðárkróki svo í Laugarnesinu, þar sem við deildum koju. Og á kvöldin, þegar mamma lokaði hurðinni og bauð góða nótt,  þá kom ég upp til þin, eða þú niður til mín – allt eftir því sem hver var með Playmo karlana undir sæng – og við héldum áfram í leik. 

Við vorum saman á Stakkaborg leikskóla á meðan mamma var i kennaraháskólanum og pabbi i Afríku. Hljómar eins og Astrid Lindgren saga, enda var þetta skemmtilegt ævintýri í mínum huga. 

En ég veit að ekki allir upplifði okkur tvö sem ævintýri þegar við vorum saman með uppátækjunum okkar. Og þó, afi Andrés hló sig alltaf máttlausan þegar hann minntist þess þegar Ívar dró mig eftir hárinu undir öll borðin á kaffistofunni i Norræna húsinu. Amma Ellen bara ranghvolvdi augunum. 

Leiðir okkar skildu þegar ég er að verða fimm ára og fer ég með mömmu til Noregs og Ívar, 7 ára, til pabba á Grænhöfðaeyjum. Sambandið, þótt slitrótt, hélst. Ég man mamma lét mig tala inn á spólu sem hún sendi. 

Og þegar þessi spóla kom til leitirnar, spilaði Ívar hana óspart í minni viðurvist til þess að gera mig vandræðalega. Og hann flissaði og hló. 

Við hittumst oftast árlega. Annaðhvort kom Ívar til Noregs og við fórum í hjólaferðalagið fræga til Danmerkur, eða í tjaldferðalög til Sviðþjóðar með Toyota Starletinn hennar mömmu. Til þess að spara pening þá keypti mamma bara dagspassa fyrir okkur í Tívolíið eða Lisseberg eða Hunderfossen skemmtigarða og mælti með okkur mót á ákveðnum tíma, á ákveðnum stað. Okkur var treystandi til þessi því Ívar kunni á klukku og ég kunni tungumálið. 

Eða að ég kom til Íslands, á Kárastíginn. Og við príluðum í gegnum alla bakgarða eins og algjörar miðbæjarrottur. Og við vorum á endalausum hafnarrúntum með Afa Andrési og Ömmu Ellen eftir að hún var búin að servera falskan héra í brúnni sósu og kartöflum, i Hvassaleitinu. Það virtist merkilegt að vita hvaða skip voru í landi eða ekki. Við enduðum oft rúntinum upp í Vélskóla Íslands, þar sem afi Andrés var skólastjóri. Á meðan Amma Ellen hringdi gratis til fjölskyldunnar okkar í Danmörku og blaðraði í símann á fjónsku, hlupum við um gangana undir vökulum augum gamalla karla — fyrrverandi skólastjóra — sem störðu stranglega niður á okkur af myndunum sem héngu á veggjunum.

Afi Benni dró okkur líka með út um allan Hafnarfjörðinn að heimsækja fjölskyldu, eða við spiluðum Manna með Ömmu Önnu út á Nesi, þar sem margar minningar og sögur urðu til. Ég er viss um að mörg ykkar hefur heyrt söguna um þegar Ívar spyr Ömmu Önnu hvað er í sósunni að þá hafði hún – heyrnaskerta stjúp-amma okkar, svarað: „Systir hennar Pöllu“ og svo flissaði hann og hló. 

Þegar við mæðgur fluttum tilbaka heim eftir 10 ára veru úti þá héldum við Ívar áfram rúntinum, hvort það var miðbærinn um helgar eða sunnudagsheimsóknir til vini og vandamenn. Þú varst bilstjóri, enda á leiðinni að verða atvinnubilstjóri. Og ég sá um að tala.   

Það er létt að minnast á þessar sögur því Ívar var alltaf að rifja upp. 

Ég fer aftur út í heim og þegar mamma heldur afmælisveislu i sveitinni í Frakklandi er Ívar með og verður svo lengur hjá mér í París. Sem mér þótti rosalega vænt um. Þegar Ívar labbar inn í pínu litlu íbúðina þá segir hann að nú skilji hann af hverju franskar konur fitna ekki. Og svo flissaði hann. Rosa ánægður með brandarann. 

Ívar var alltaf duglegur að hringja og ég heyrði hamingjuna í röddinni hans þegar hann sagði mér frá stúlku sem hafði blikkað sér á balli eftir Laufskála rétt. Hafdís varð svo konan hans Ívars og þegar börnin tvö fæðast styrktist sambandið okkar aftur, þökk sé Ívari og hans símtölum. 

Litla fjölskyldan frá Hvergerði kom nokkrum sinnum til okkar í Noregi og við til Íslands. Seinasta samvera okkar, sem mér þykir líka svo vænt um, var vikudvöl í bústað í Ölfusborgum sem Hafdís og hennar fólk útvegaði okkur. Við áttum yndistíma saman, keyrandi með börnin í allar laugarnar á Suðurlandinu, eitthvað sem dóttir mín, Maia Linnéa mun aldrei gleyma. Og við fórum strax að skipuleggja næstu ferð í haust þar sem við ætluðum að endurtaka leikinn. Við vorum sammála um að við vildum bara vera saman. Kannski vorum við að reyna bæta fyrir alla þessa fjarveru í æsku okkar. 

Því Ívar elskaði alt fólkið sitt, hvort það voru vinir eða vandamenn, hvort það kom frá föður- eða móðurætt. Og fólkið elskaði hann. Þessa síðastliðnu viku er ég að heyra frá fólki hvað hann var mikið i sambandi við þau, hvort það var að senda myndir af krökkunum sínum, gátu vikunnar og við þekkjum öll „verkfaeri dagsins“ seríuna hans, sem varð nú svolítið ávanabindandi og hann var rukkaður um „verkfæri dagsins“ ef hann lagði ekki út mynd reglulega. 

Ferðalög voru stór hluti af okkar samveru og nú ferðu i þína hinsta ferð, og þótt þú nú sjálfur þarft að ferðast einn, eitthvað sem þér fannst ekkert sérlega gaman, þá bíður fólkið þitt spennt eftir þér að fá heyra nýju sögurnar þínar og einhverja orðheppna brandara. Að þessu sinni ferð þú undan mér.

En við sjáumst i Nangijala, elsku bróðir min, góðhjarta. 



Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Ívar Jensson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Elsku Ívar