Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma, Hrafnhildur Kristjánsdóttir lést á Skógarbæ 4. febrúar. 
Útförin fer fram í Háteigskirkju miðvikuginn 11.febrúar kl. 13. 

Útförin fer fram í Háteigskirkju miðvikudaginn 11. febrúar klukkan 13.


Sérstakir þakkir fær starfsfólk Skógarbæjar fyrir alúð og
umhyggju.


Hrafnhildur Kristjánsdóttir fæddist í Hafnarfirði 17. apríl 1948. Hún lést á dvalarheimili Hrafnistu Skógarbæ 4. febrúar 2026. 

Foreldrar hennar voru Guðný Eyjólfsdóttir og Kristján Björn Þorvaldsson. Hrafnhildur var ein af sex systkinum; elst var Björg, og yngri systkini hennar voru Helga, Kristján, Hans og Eyjólfur.

Að loknu gagnfræðanámi hélt Hrafnhildur til Bæjaralands í Þýskalandi þar sem hún lagði stund á þýskunám í einn vetur. Síðar nam hún hjúkrun og sérhæfði sig í svæfingarhjúkrun.

Hrafnhildur giftist Þórði Þorgrímssyni og eignuðust þau soninn Kristján Björn. Þau Þórður skildu. Kynntist Hrafnhildur síðar Birgi Einarssyni, þau gengu þau í hjónaband og saman eignuðust þau synina Börk Hrafn og Daða. Birgir átti fyrir dótturina Hólmfríði. Birgir lést árið 2018.

Hrafnhildur og Birgir Einarsson eða Habba og Biggi, bjuggu víða um land, í Reykjavík, á Neskaupstað en lengst  af á Kirkjubæjarklaustri og Akranesi. Síðar fluttu þau aftur til Reykjavíkur þar sem synir þeirra bjuggu með fjölskyldum sínum. 

Þau undu sér vel á Kirkjubæjarklaustri í nágrenni við ættingja Hrafnhildar, en þar hafði hún dvalið í sveit í æsku og bundist staðnum sterkum böndum. Hún unni sveitinni og fólkinu þar og eignuðu þau marga vini á Klaustri. Þar starfaði Hrafnhildur sem héraðshjúkrunarfræðingur og tók þátt m.a. í rannsókn á heymæði. Margt var brallað á Klaustri og fóru þau Birgir í hestamennsku og tók Habba meðal annars þátt í sandspyrnu auk þess að aka um allar sveitir í vitjanir, í allskyns færð og veðri, reykti pípu og tók í nefið sveitungum sínum til mikillar ánægju. Síðar fluttu þau á Akranes þar sem Hrafnhildur tók aftur til starfa sem svæfingarhjúkrunarfræðingur um árabil, þar til þau fluttu aftur til Reykjavíkur. Hún var vel metin í starfi, dugleg og traust, og samstarfsfólk hennar sóttist eftir að hafa hana sér við hlið enda óhrædd við langar aðgerðir og krefjandi vinnudaga á skurðstofu.

Þau Habba og Biggi ásamt sonum sínum, byggðu sér sumarhús skammt frá Kirkjubæjarklaustri og nefndu kofann Mosaskjól. Þar áttu þau sitt athvarf og skjól eftir að þau fluttu suður, og dvöldu þar flest sumur og hvenær sem færi gafst með útsýni bæði til Mýrdalsjökuls og Vatnajökuls. Plöntuðu fjölda trjáa og hlúðu að birkinýgræðingunum sem skutu upp kollinum hvar sem skjól var að finna. Mosaskjól varð vettvangur samveru, kyrrðar og oft var gestkvæmt og mikið fjör.

Habba var afar listræn og skapandi kona. Hún teiknaði, saumaði og prjónaði af mikilli natni. Í bernsku teiknaði hún og klippti út brúður úr pappír og hannaði á þær fatnað sem systkinin léku sér með.

Það var líf og fjör á uppvaxtarheimili Hrafnhildar og hún ólst upp við áhuga á menningu og listum.  Amma Hrafnhildur átti heima hjá þeim og hafði mikil áhrif á Hrafnhildi. Hún tók margt með sér frá æskuheimilinu þegar hún stofnaði sitt eigið og bjuggu þau Birgir sér til fallegt heimili sem ávallt stóð öllum opið. Oft var gestkvæmt og mikið fjör á heimili þerra enda bæði mjög skemmtileg. Hrafnhildur fann góðan samferðafélaga þegar hún kynntist Birgi sem hafði sama áhuga á menningu og höfðu þau bæði mikla ánægju af og áhuga á myndlist, tónlist, leiklist og var Hrafnhildur ákafur bókaunnandi og las ógrynni bóka um ævina. Bækurnar skipuðu stóran sess í lífi hennar og alltaf þegar stóð til að flytja milli húsnæða var það hennar fyrsta áhyggjuefni hvort hún gæti tekið þær allar með sér. Hún kynnti fjölskyldu og vinum fyrir fjölmörgum íslenskum og erlendum höfundum og sendi ástvinum erlendis bækur á íslensku í gegnum árin. Hún naut þess einnig að fara í leikhús eða að hlusta á leikrit í útvarpi. Eins höfðu þau Birgir mikinn áhuga á tónlist og fóru á ófáa tónleika og til margra ára fóru þau á jazzhátíð  í Kaupmannahöfn. Birgir spilaði á trompet og lék oft hvorttveggja opinberlega og eins fyrir vini þeirra og fjölskyldu og ekki síður fyrir hana Höbbu sína.

Hrafnhildur unni útivist og náttúru og naut gönguferða um landið. Eftirminnileg er sagan þegar hún, komin langt á leið, stökk hlæjandi í foss í einni gönguferð – lifandi og óhrædd eins og hún var. Hrafnhildur var félagi í þó nokkrum gönguhópum og ferðaðist einnig með Ferðafélagi Íslands og Útivist. Hrafnhildur og Birgir ferðuðust mikið saman, bæði á Íslandi og eins til útlanda og þá helst til að spila golf á seinni árum.

Hrafnhildur syrgði Birgi mjög eftir fráfall hans enda voru þau mjög samrýmd og góðir vinir. Síðustu tvö ár ævi sinnar glímdi hún við versnandi heilsu, bæði líkamlega og andlega, og dvaldi á hjúkrunarheimili þar sem hún kvaddi okkur til að fara til hans Bigga síns.

Hrafnhildur lætur eftir sig þrjá syni, Kristján Björn, Börk Hrafn og Daða, Hólmfríði og fjölskyldur þeirra, fjölda barnabarna og barnabarnabörn, auk annarra ástvina og vina.

Hrafnhildur sat sjaldnast á skoðunum sínum og verður hennar minnst fyrir mörg hnyttin, oft beinskeytt og skemmtileg tilsvör og minning hennar lifir í náttúrunni sem hún elskaði, í listsköpun hennar og bókunum sem fylltu heimili hennar – og í kærleika þeirra sem nutu samveru með henni.

[DEFAULT]

Ég oftast er kallaður Kiddi á Ósi 
en Kristján ég heiti og pabbi minn Jón. 
Það sæmir víst ekki að ég sjálfum mér hrósi, 
þá segja víst flestir hann Kiddi er flón. 
En nú skal ég segja ykkur sögu af mér, 
sem sannlega töluvert raunleg er. 

Það hlakkar í okkur því amma er byrjuð að syngja lagið. Við setjum okkur í stellingar því við fáum (jafnvel eigum) öll að syngja með í viðlaginu. Það er að vísu enginn texti en við syngjum hátt og skýrt með..

tralalalalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala la

Svo halda erindin áfram þangað til kemur að loka kaflanum, 



Hann sló mig í lærið í loftið ég flaug, 
og loks kom ég niður á gaddfreðinn haug. 



Við krakkarnir erum byrjuð að flissa og erum spennt fyrir loka erindinu því amma dottin í gírinn og byrjuð að leika með laginu. Eftirvæntingin er mikil….



Nú hef ég kolbláa kúlu á enni, 
og kjálkinn úr skorðunum gengin víst er. 
Og eymsla í hryggnum ég allsstaðar kenni, 
og eitthvað er bogið við nefið á mér. 
Og armurinn hægri er allur svo blár, 
aumur er rassinn og maginn er sár.

Já þarna hlægjum við mikið eftir að hafa séð ömmu leika sig með auman rass. 

Margar okkar bestu minningar eru við borðstofuborðið í Dalalandi að borða góðan mat eða að leita af möndlunni sem amma var löngu búin að ákveða hver fengi.

Elsku amma okkar. Amma Hippi. Með mjúka hárið sem hún elskaði að láta greiða og gera greiðslur í. 
Sem kenndi okkur að borða weetabix, átti alltaf allar mjólkur tegundir heims inn í ísskáp, lét okkur koma með sér að týna upp rusl í Kríudalnum á Kirkjubæjarklaustri og fór með okkur í göngutúra sem voru eins og spretthlaup fyrir okkur hin. Því þó amma hafi ekki verið há og notað skóstærð 35, var enginn sem gat gengið jafn hratt. Þið getið líka gleymt því að hún myndi bíða eftir einum né neinum.

Við erum afar þakklát fyrir ferðirnar á Kirkjubæjarklaustur með ömmu og afa, og hvort öðru. Þar var og er gott að vera. Þrátt fyrir ruslatýnslu umkringd kríum! En amma var líka með lausnina við þeim vanda, hún keypti bara þrjá hjálma fyrir okkur barnabörnin. Þá gátum við haldið mikilvægu vinnunni okkar áfram og hætt að vera svona hrædd við kríurnar. Þetta virkaði næstum, við héldum áfram að hætta okkur í dalinn, en hræðslan hvarf aldrei.

Við elskum þig amma og hugsum til þín þegar við förum loksins á Hornstrandir og á Jazz festivalið í Köben. Við munum reyna okkar besta að elda kjötsúpu og kjöt í karrý eins og þó (þó það verði erfitt). Við lofum einnig að passa uppá hvort annað þegar við sjáum flugelda, við leyfum okkur kannski að fara undan borðstofuborðinu með hlífðargleraugun á en tökum ekki aðra sénsa!

Túlípanar, Gato Negro og dýrindis kjöt í karrý er eitt af ótal mörgu sem minnir mig á þig. Hlýtt heimili, hlátrasköll og kvæði. Biggi með trompetinn í Mosaskjóli og þú veifandi í hlaðinu, búin að elda fimm stjörnu fiskisúpu og meira en til í fjörugt kvöld. Þá var sungið fram á nótt og oftar en ekki vorum við tvær eftir og byrjað að sussa á okkur.  Þetta voru ómetanlegar stundir og allt eins og það átti að vera. 

Ég hef fáum kynnst sem náðu jafn miklu flugi í skemmtilegheitum og Habba Kris þegar þú varst upp á þitt besta. Þú varst hrókur alls fagnaðar, fyndnust og lang skemmtilegust. En svo gastu líka gert allt vitlaust andartaki síðar. Þú varst kjaftfor með eindæmum, sannarlega engri lík.  Alltaf þú sjálf. 

Þegar ég kynntist þér fyrst fyrir 26 árum þegar Daði kom heim með nýju kærustuna, þá rakstu upp skellihlátur og sagðir að ég væri í ljótasta kjól sem þú hafðir séð. Þannig hófst okkar kæra vinátta sem hélst alla tíð. Ég er þakklát fyrir hversu vel þið Biggi tókuð á móti mér í fjölskylduna og fyrir allt það sem ég lærði hjá ykkur. Þakklát fyrir að dætur okkar eiga góðar minningar af ömmu Höbbu,  Dalalandi og Kirkjubæjarklaustri þar sem þið Biggi byggðuð ykkar griðarstað með strákunum ykkar og er okkur fjölskyldunni svo kær.

Við erum þakklát fyrir að ná svona góðri stund með þér um jólin, samveruna á Jómfrúnni, leikhúsferðirnar, listasýningarnar, jazz-tónleikana og allt það sem þú hafðir unun af að gera. Ég efast ekki um að þú sért kominn í faðm elsku Bigga og að þið dansið nú saman á öðrum stað, með sömu glæsitöktum og þið gerðuð hér áður fyrr.   

Ég kveð þig elsku Habba mín með orðum Tómasar Guðmundssonar og heyri þig syngja uppáhalds lagið þitt með Herði Torfa.  Þú ert algjörlega ógleymanleg. 

Ég leitaði blárra blóma,
að binda þér dálítinn sveig,
en fölleit kom nóttin og frostið kalt,
á fegurstu blöðin hneig.

En ég gat ei handsamað heldur,
þá hljóma sem flögruðu um mig,
því það voru allt saman orðlausir draumar,
um ástina vorið og þig.

Ég veit ég öfunda vorið,
sem vekur þig sérhvern dag,
sem syngur þér kvæði og kveður þig,
með kossi hvert sólarlag.

Þó get ég ei annað en glaðst við,
hvern geisla er á veg þinn skín
og óskað að söngur, ástir og rósir,
sé alla tíð saga þín.



Rún Ingvarsdóttir

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Hrafnhildur Kristjánsdóttir

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Þakkir

amma

Elsku Habba