Gísli Jónsson fæddist á Innri-Skeljabrekku þann 17. júní 1946. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands á Akranesi 29. apríl 2026.

Útför fer fram frá Reykholtskirkju laugardaginn 9. maí kl: 13:00. 


Gísli útskrifaðist árið 1965 frá Bændaskólanum á Hvanneyri. Lengst af starfaði hann sem bóndi. Einnig tók hann að sér ýmis störf svo sem forðagæslumaður, fjárflutningamaður, smíði og rútubílaakstur og strætóakstur á leið 57.

[DEFAULT]

Það er skrítið og erfitt að hugsa til þess að tíminn okkar saman sé liðinn. Að faðmlögin, símtölin og samtölin verði ekki fleiri. Þér var svo annt um fólkið þitt. Hafðir kannski ekki um það mörg orð en ástina fann maður í faðmlaginu, spurningunum og því hversu stoltur þú varst af okkur, afkomendum þínum. Þér var svo annt um að okkur vegnaði vel, ekki þannig að við værum á einhverri framabraut, heldur bara þannig að við hefðum ofan í okkur og á og gætum notið lífsins.

Við systkinin tölum oft um hvað það var alltaf dásamlegt að koma í heimsókn til ykkar ömmu á Brekku. Móttökurnar voru svo einlægar. Oftast stóð amma í eldhúsinu á meðan þú sast og last fréttir í tölvunni eða hlustaðir á þær frammi í stofu. Þegar dyrnar opnuðust hrópaði amma af innlifun: “ERUÐI KOMIN! Vá hvað er yndislegt að sjá ykkur ELSKURNAR mínar”. Amma ljómaði og við hlið hennar stóðst þú, skælbrosandi, alveg jafn glaður og amma, spenntur að fá að taka utan um okkur eftir að við höfðum knúsað ömmu. Þetta einlæga bros þitt fengum við systkinin að sjá í síðasta skipti þegar Agnar kom í heimsókn til þín á sjúkrahúsið eitt kvöldið. Þú varst ný sofnaður eftir að hafa gætt þér á ísblómi með jarðarberjasultu, en þegar Agnar gekk inn á stofuna reifstu þig upp, brostir þínu breiðasta á meðan þú heilsaðir honum og hélst síðan áfram að sofa. Það var svona sem þið amma sýnduð okkur hvað þið elskuðuð okkur mikið, með móttökunum, faðmlögunum og þakklætinu.

Ég minnist þess oft þegar ég sagði þér frá því að ég hygðist hefja nám í lögfræði. Það leist þér síður en svo vel á. Hafðir heyrt það í fréttunum að stór hluti lögfræðinga væri atvinnulaus, því væri sennilega ráð að ég fyndi upp á einhverju öðru að læra til að tryggja betur stöðu mína á atvinnumarkaði. Þegar ég var byrjuð í náminu nefndir þú þetta ekki aftur, spurðir mig bara hvernig gengi og hafðir einlægan áhuga á svarinu. Þú hafðir sagt þitt.

Þetta lýsir þér vel því þú hafðir svo sterkar skoðanir og frá svo miklu að segja. Hafðir brennandi áhuga á svo mörgu, sérstaklega einhverju pólitísku, því hvernig hlutirnir væru eða væru ekki. Iðulega fylgdu þessum skoðunum, eða vangaveltum, einhver úthugsuð lausn við vandanum eða hugmynd sem við veltum fyrir okkur. Hvort sem var í símtölum eða við eldhúsborðið. Helst vildir þú að ég hefði samband við hvern þann sem eitthvað hafði um málið að segja, því þú vildir koma hlutunum í farveg.  

Þú varst líka duglegur að deila með manni því sem hafði á daga þína drifið. Þú hafðir unun af því að segja frá ferðalögunum þínum, landinu þínu, fjölskyldunni og samferðafólki, hvort sem maður kannaðist við fólkið eða ekki. Í þessum frásögnum fann maður svo skýrt fyrir áhuga þínum á samfélaginu, því þú sagðir frá af hlýju og forvitni fremur en dómhörku. Þessum áhuga á fólki, og samfélaginu öllu, deildum við og þannig gátum við gleymt okkur í samtölum um hið ýmsasta.

Símtölin voru til að mynda ófá þegar ég starfaði sem blaðamaður hjá Morgunblaðinu og mbl.is. Þú hringdir stundum í mig þegar ég var á leið til vinnu með hugmyndir að fréttum sem ég gæti skrifað. Ég viðurkenni að við deildum ekki alltaf áhuga á efninu, en þú hringdir iðulega þar til fréttin hafði verið skrifuð.

Ég hringdi líka í þig til að fá hugmyndir að ferðalögum, fá fréttir af fjölskyldunni eða til að taka stöðuna á veðrinu. Þú vissir alltaf hvernig spáin væri og ef þú vissir af mér á ferðinni hringdir þú til að láta mig vita ef spáin var slæm. Ekki þannig að þú værir áhyggjufullur, bara til að upplýsa mig.

Þú lifðir nefnilega ekkert svo flóknu lífi, naust hversdagsins og þakkaðir fyrir að fá að ferðast um landið þitt. Hvort sem var í einni af ófáu strætó ferðunum um sömu vegina eða á öðrum ferðalögum vítt og breytt um landið. Þú varst einhvern veginn alltaf á ferðalagi, eða þannig held ég að þú hafir horft á allar þínar bílferðir. “Það eru forréttindi að fá að skoða landið sitt,” sagðir þú þegar maður efaðist um einlæga ánægju þína af öllum þessum rútuferðum. Það var svona sem þú kenndir mér að maður þarf ekki alltaf að vera í fríi til að njóta lífsins. Það er alveg eins gott að leyfa sér að njóta hversdagsins. Njóta nærumhverfisins og sjá breytingarnar í árstíðunum.

Þegar við hittumst baðst þú mig iðulega um að aðstoða þig við eitthvað, hvort sem var að laga sjónvarpið, uppfæra símann, skoða stafræna myndarammann eða kanna eitt og annað. Þú  vildir  koma hlutunum í farveg og ef þér datt eitthvað í hug þá þurfti það alla jafna að gerast strax, það lá í orðunum: „þetta þarf ekkert að gerast núna.“

Eins hafði ég gaman að því þegar þú baðst mig um að aðstoða þig við fatakaup. Hringdir kannski í mig á leið þinni út á Akranes og spurðir hvort ég ætti kaffisopa og þegar við höfðum drukkið kaffið spurðir þú hvort ég gæti kannski farið með þér einhvern tíma á næstunni að versla föt. „Þú kemst ekkert núna er það nokkuð, ertu ekki eitthvað upptekin?“. Strax skyldi það vera og þannig gengum við í verkin saman.

Þessari hlið af þér kynntist ég betur eftir að amma dó. Það var ekki fyrr en þá sem við leyfðum okkur að kynnast almennilega; ég gaf mig að þér og þú að mér. Fyrir það verð ég ævinlega þakklát.

Vinátta okkar upphófst með þessum hætti í Reykholtskirkju daginn sem amma var jarðsungin. Ég settist við hliðina á þér í kirkjunni áður en athöfnin hófst og þú greipst í höndina á mér. Ég hafði ekki ætlað mér að sitja við hliðina á þér, en þú slepptir ekki takinu. Það var ekki fyrr en þú settist inn í bíl eftir athöfnina sem þú slepptir hendi minni.

Þetta er stund sem ég mun aldrei gleyma og handtak sem ég mun ávallt geyma í hjarta mínu, því í kjölfarið hófst samband sem ég er svo þakklát fyrir að hafa fengið að eiga. Samband sem hófst án orða í gegnum svo sáran missi og lauk án orða í gegnum erfið veikindi.

Ástarþakkir fyrir allt þitt elsku afi, þín Klara Ósk Kristinsdóttir.

Í dag kveðjum við kæran tengdaföður minn Gísla Jónsson, sem lést miðvikudaginn 29 apríl síðastliðinn.

Það var í kringum áramótin 1989-1990 sem ég fór að venja komur mínar, í skjóli nætur, heim að Mið-Fossum í Andakíl til að heimsækja eina af heimasætunum á bænum, laumaði mér í gegnum kjallaradyrnar. 

Það var þó árið 1987 sem ég hafði fyrst kynni af Gísla. Þá var ég unglingspiltur og starfaði í byggingarvörudeild Kaupfélags Borgfirðinga við afgreiðslu á timbri. Ég man að það kom maður, mikið skeggjaður á grænni Scania flutningabifreið. Ég fékk þann heiður að afgreiða hann og lesta með honum bílinn af timbri, var timbrinu staflað aftur í bílinn fumlaust án margra orða. Ég leiddi ekki hugann meira að honum fyrr en ég áttaði mig á því þarna þremur árum síðar hver maðurinn á Scaniunni var. 

Ég minnist þess ekki að hafa átt í miklum samtölum við Gísla til að byrja með. Það virtist ekki trufla hann mikið að þarna væri kominn einhver strákur úr Borgarnesi að heimsækja dótturina, enda mikið að gera í búskapnum á þessum árum. Margar jarðir undir í heyskap á sumrin, mjólkandi kýr, tugir ef ekki hundruð hrossa og kindur sem þurfti að sinna til viðbótar við önnur sveitaverk.

Samtölum okkar Gísla fjölgaði þó til muna þegar hann sá að hægt var að nýta piltinn, sem var að hitta dótturina. Þegar hann áttaði sig á því að ég kynni eitthvað til verka, að ég hefði áhuga á vélum og bílum, kynni að smíða úr járni og hugðist fara í nám í bifvélavirkjun. Ekki hafði ég það í mér að neita Gísla um aðstoð og það held ég að hann hafi kunnað að meta.

Sjálfur var Gísli harðduglegur maður og ósérhlífinn. Vinnan var allt. Hann kveinkaði sér aldrei svo maður tæki eftir, heldur gekk hann í verkin af ró og þrautseigju.

Stundum verður mér hugsað til sumarsins 1998, ég var á leið í hálfs mánaðar fæðingarorlof. Gísla fannst ekki mikið til koma að ég hygðist fara í fæðingarorlof án þess að hafa nokkuð fyrir stafni. Honum þótti því tilvalið að ég myndi nýta tímann og leggja net, niður undir þjófaklettum í orlofinu. Sjálfur átti hann net sem voru klár í athæfið en hvort leyfi var til staðar man ég ekki. Ekki man ég heldur hvernig aflaðist en ég sagði auðvitað ekki nei við verkefninu og lærði þar ýmislegt. Svona sögur lýsa Gísla vel.

Gísli hafði mikinn áhuga á fréttum og þá sérstaklega fréttum tengdum bættri vegagerð. Þau voru ófá skiptin sem hann hringdi að fréttatíma loknum til að segja mér frá fréttum og ræða þær og þá sérstaklega ef honum fannst eitthvað betur mega fara. Eitt sinn fékk hann mig í lið með sér að senda inn athugasemd í athugasemdakerfi Vegagerðarinnar vegna tillögu um lagfæringu á gatnamótum á vegkaflanum frá Laxá í Leirársveit að Skorholti. Hann hafði miklar skoðanir á tillögunni og lagði mikla áherslu á við skildum báðir senda inn athugasemdir svo það yrði nú tekið mark á þeim. Honum fannst ekki mikið til fyrri tillagna koma og taldi það ekki vera til hagsbóta að hafa veginn eins og þeir teiknuðu hann. Svona var Gísli.

Gísli var fljótur að tileinka sér hluti og yfirleitt var nóg að sýna honum einu sinni hvernig hlutirnir virkuðu. Þeir voru nokkrir bílarnir sem ég aðstoðaði hann við að kaupa og alltaf voru það bestu bílar sem hann hafði átt. Ekki skemmdi fyrir þegar hann keypti Kiuna hvað hún var kraftmikill og ekki síður þegar Land Cruserin var keyptur, hann var enn kraftmeiri.

Gísli hafði unun af því að ferðast. Hann hóf að keyra rútur á sumrin nokkrum árum eftir að búskap lauk, fór hann meðal annars í margar hálendisferðir með ferðahópa. Þetta átti vel við hann og þegar hann var ekki að keyra rútur, þá fór hann í ferðalag með Oddu sína til að sýna henni staðina sem hann hafði heimsótt, í rútuferðunum. Þau hjónin ferðuðust mjög mikið og fyrst um sinn notuðust þau bara við gamla góða tjaldið. Þau fengu mig til að aðstoða sig við að uppfæra ferðabúnaðinn og festu kaup á tjaldvagni. Seinna var svo tjaldvagnin uppfærður og fest kaup á stærri vagni, A-hýsi. Ég man hvað þau voru glöð þegar ég fann fyrir þau þessa ferðavagna og hvað Gísli var stoltur þegar hann hengdi þá aftan í drossíuna, eins og Gísli kallaði oftast bílana.

Eitt sinn festi Gísli jafnframt kaup á dróna og ekki stóð á svörum þegar ég spurðist fyrir um hvað hann hygðist gera við gripinn. Drónan ætlaði hann að nota til að fljúga honum á þá staði sem hann gat ekki gengið á, eða keyrt að. Hann var ótrúlega lunkinn með drónann og ekki skemmdi fyrir, að fá sendar frá honum myndir sem teknar voru með drónanum af fallegum stöðum.

Við náðum ekki að fara í mörg ferðalög saman, en hún er minnisstæð ferð sem við fórum í, inn í Veiðivötn og Jökulheima. Þar sá ég hvað hann naut sín vel og hafði gaman af því að sjá staði sem hann hafði aldrei komið á áður. Eins verður lengi í minnum höfð ferð sem við fórum í, í mars síðastliðin en þá var Gísli orðin veikur. Hann hafði fengið fregnir af því að á Skorradalsvatni væri kominn 40 sentimetra ís og vildi hann ólmur að við feðgar færum með honum að keyra úti á ísnum.  Auðvitað gerðum við það og var því haldið í leiðangur út á ísinn á þremur bílum með M 940 í fararbroddi. Gísli var alsæll með uppátækið og endurtókum við leikinn nokkrum dögum síðar.  

Þakklæti Gísla mun ég seint gleyma. Hvernig hann þakkaði fyrir sig með orðunum „ég þakka þér afskaplega mikið vel fyrir“ með bros á vör og eða orðin sem hann notaði þegar maður tók sér eitthvað fyrir hendur „Það líst mér vel á“ og maður fann að hann meinti hvert orð.

Ég er innilega þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast tengdaföður mínum honum Gísla. Hann tók mér strax eins og ég væri hluti af fjölskyldunni, og það skipti mig miklu máli. Mér þótti alltaf vænt um hversu hlýr og einlægur hann var, og hvernig hann kunni að meta það sem fyrir hann var gert. Ég mun minnast hans fyrir rólyndi, dugnað og þessi einföldu, en fallegu, orð hans sem segja svo mikið um manninn sem hann hafði að geyma. Það eru einmitt þannig minningar sem sitja eftir og ylja.

Það er sárt að kveðja, en um leið er þakklæti efst í huga fyrir að hafa fengið að eiga Gísla í lífi mínu sem vin og tengdapabba.

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Gísli Jónsson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Elsku besti afi,

Elsku tengdapabbi