Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
Garðar Jökulsson listmálari lést á Hrafnistu Hraunvangi mánudaginn 29.desember 2025 á 91.aldursári.

Þökkum hlýhug og auðsýnda samúð. Sérstakar þakkir til starfsfólks Hraunvangs fyrir einstaka umönnun.

Garðar Jökulsson listmálari fæddist þann 26. mars 1935 í Reykjavík. Hann lést 29. desember 2025 á Hrafnistu í Hafnarfirði. 

Foreldrar hans voru hjónin Jökull Pétursson málarameistari og ritstjóri, f. 13. nóvember 1908, d. 27. maí 1973, og Svava Ólafsdóttir verkakona og húsfreyja f. 14. febrúar 1914, d. 20.júní 1998. Bræður Garðars eru Ingólfur Helgi  f. 5. júlí 1931, d. 7. nóvember 2004 og Stefán Gunnar f. 28. desember 1949. Foreldrar Jökuls voru þau Pétur Georg Guðmundsson verkalýðsfrömuður f. 6. september 1879 á Saurbæ í Dal, d. 13. ágúst 1942 og Ágústína Þorvaldsdóttir ráðskona í Reykjavík f. 11. ágúst 1888 á Mýrum, d. 5. janúar 1966. Foreldrar Svövu voru Ólafur Kristján Valdimar Kárason skipstjóri, kaupmaður og útgerðamaður á Ísafirði f. 4. nóvember 1884 á Kroppstöðum í Önundarfirði og Þóra Bjarnadóttir Snædal húsfreyja á Siglunesi, f. 22. nóvember 1890 í Keflavík, d. 2. febrúar 1966. 

Eftirlifandi eiginkona Garðars er Helga Nielsen f. 19. ágúst 1937 í Reykjavík. Foreldrar hennar voru hjónin Jörgen C.C. Nielsen bakarameistari, f. 14. apríl 1890 í Svendborg, d. 7. apríl 1975, og Guðrún Ólafsdóttir Nielsen húsfreyja, f. 17. ágúst 1895 á Skeggjastöðum í Garði, d. 24. janúar 1976.  Systkini Helgu voru þau Soffia f.1922, d.2003, Guðrún f.1923, d. 2016, Valdimar f.1925, d.2004, og Ólafur Werner f.1928, d.2025. 

Afkomendur Garðars og Helgu eru 17 talsins og öll á lífi. Börn þeirra eru 1) Guðrún f. 1962, eiginmaður Egill Grímsson f.1962 og eiga þau tvær dætur, Elínu Helgu f.1984, eiginmaður Sölvi Páll Ásgeirsson f.1987 og eiga þau dæturnar Heiðrúnu Lilju f.2015 og Heklu Maríu f.2017; og Svövu f.1992. 2) Jökull Karl, f. 1966, eiginkona Margrét Smáradóttir f.1968, og eiga þau Grétu Lind f.2003 og Ísak Smára f.2011. 3) Svava f. 1968, eiginmaður Guðjón Snær Steindórsson f.1966, og eiga þau dæturnar Guðrúnu Hrefnu f. 1993, maki Andri Bergsson f.1993 og eiga þau börnin Helgu Hrafney f.2018 og Heimi Snæ f.2024; og Helgu Þöll f.1997, maki Stefán Ingi Finnsson f.1997 og eiga þau Stefni Móa f.2025.  4) Soffia Dögg, f. 1976, eiginmaður Valdimar Björn Guðbjörnsson f.1974, og eiga þau börnin Valdísi Önnu f.2006 og Garðar Frey f.2010. 

Garðar starfaði bæði í Landsbankanum Langholtsvegi og Alþýðubankanum en lengst af var hann sjálfstætt starfand og rak meðal annars eigin heildverslun með umslög og pappírsvöru. Síðustu áratugina átti landslagsmálun hug hans allan og eftir hann liggur fjöldinn allur af málverkum. Hann hélt tugi sýninga, gjarnan á óhefðbundnum stöðum og jafnvel úti undir berum himni. 

Svava Garðarsdóttir

It is with great sadness to learn that dear Garðar has passed.   I was privileged to have known him for over four decades and many examples of his art adorn the walls of our home reminding us of the beauty of Iceland - as well as the inter-workings of Garðar’s mind - which never ceased to add a new and intriguing dimension to the works he created.    

I last met him in November 2024, and although confined to a wheelchair he was still the same old Garðar, with a sharp mind and a ready smile.    

Sleep well my friend.   
Clive Stacey 

Hrafnhildur Urbon Gísladóttir

Í dag kvaddi ég hann Garðar frænda.
Á tímabili fór ég til þeirra alla laugardaga til að blása Helgu og svo klippti ég þau líka þegar það þurfti.
Á meðan ég var í krabbameinsmeðferðunum að þá fluttu þau bæði á Hrafnistu, fyrst hann og svo síðar hún Helga og sem betur fer fengu þau annan hársnyrti á Hrafnistu til að hugsa um hausana sína.

Það var alltaf svo gott að koma til þeirra og þykir mér vænt um allar þessar stundir sem ég kom til þeirra.
Þau eru með eindæmum skemmtileg og sýna og láta manni líða vel með nærveru sinni.

Í hvert skipti sem ég var að fara í lyfjameðferð að þá hringdu þau í mig til að segja mér að þau væru að hugsa til mín og sendu mér baráttukveðjur og auk þess hafi Garðar haft samband við miðil nokkrum sinnum til að hann geti beðið fyrir mér og hjálpað mér.
Ég trúi því að allar þessar bænir og góðar hugsanir til mín og þessi væntumþykja frá þeim hafi gert mikið í mínu tilfelli og þykir mér svo vænt um að hafa fengið svona mikla ást frá þeim á þessum erfiða tíma í lífi mínu 🥰

Knús á þig elsku Helga mín og á alla ykkar fjölskyldu.

Minning þín lifir elsku Garðar frændi ❤️🕊️

Sigríður Dóra Gísladóttir

Kæra fjölskylda og vinir. 
Móaflötin, æskan, vináttan. Það er margs að minnast þegar hugurinn reikar aftur til æskuáranna. Heiðurshjónin Garðar og Helga og börnin þeirra fjögur; listræn, klár og skemmtileg. 
Ég minnist veiðiferðar norður í land með Garðari, pabba, Holla bróður, Jökli og Svövu. Allir í essinu sínu í guðs grænni náttúrunni og að kvöldi voru sætin lögð niður í bílnum og farið að sofa. Mikil vinátta var milli heimilanna og Jökull heimagangur. Ég man svo vel hvað hann var alltaf góður við Dossu litlu systur og kom stundum með hana á Grifter hjólinu sínu - hún algjört krútt með silkiborða í hárinu. 
Þetta voru góðir tímar og minnumst við mamma og Holli, Garðars með mikilli hlýju og þökk fyrir vináttuna í gegnum árin. 
Það kæmi ekki á óvart að elsku pabbi og Garðar næðu sér saman í striga og olíuliti og máluðu fallegan himinn og haf eins og þeim einum var lagið. 
Við sendum ykkur fjölskyldunni innilegar samúðarkveðjur. 
Ykkar vinir Ida, Holli og Sigríður Dóra

Helga Þöll Guðjónsdóttir

Heyrðu elsku afi minn
þetta er hann lilli þinn!
Nú ert þú á nýjum slóðum 
ertu kannski að lyfta lóðum?!
Nei... eflaust ertu nú í sundi
og að eiga marga endurfundi.
Fjöllin málar eitt og annað
svo ótalmargt en ókannað.
Ég þakklát er á hverjum degi
vináttu okkar þér ég segi,
hlýjar hjartans minningar mínar
mig umvefja og hugga þar til síðar.
Vita máttu afi kær,
ég vildi hafa þér mér nær.
Við hittumst aftur heil á ný
og höfum stóra gleði afþví.

Síðustu línurnar sóttar í vísu sem þú samdir til mín meðan ég var lengi erlendis eitt sumar. Mér finnst þær passa vel í þessa litlu kveðju til þín núna. Takk afi fyrir allt og allt ég elska þig endalaust og alltaf.

Þinn lilli

Ragnheiður Ólafsdóttir

Elsku fjölskylda Við Sölvi sendum ykkur öllum innilegar samúðarkveðjur og þar sem við erum stödd á Gran Kanarý getum við því miður ekki mætt því sendum við ykkur rafrænt knús og kossa og biðjum ykkur að njóta minninganna um skemmtilegan mann. Það gerum við. Bestu kveðjur. Heiða og Sölvi. 

Elín Helga Egilsdóttir

Afi minn. Ljóðameistari og brandarakarl. Verðum alltaf saman î Mandarínufélagi, ég og þú. Stelpurnar mínar hafa gerst Mandarínufélagar og ár hvert er helsta jólaáskorunin sú að ná mandarínuhýðinu af í einni og sömu skrælingunni. Takk fyrir málaðar myndir og minningar ❤️

Hvernig segir maður þúsundkall í fleirtölu?
- Þið sundkallar!!

Kveðja frá Heimi Snæ Andrasyni

...þetta voru hans síðustu orð til afa langa, einlæg og beint frá barnshjartanu:

"Góðan lúr langi" 

Soffía Dögg Garðarsdóttir

Elsku pabbi, 

hvernig á ég að rata heim núna þegar sjóndeildarhringurinn er breyttur og fjallið, sem hefur alltaf staðið þarna, er horfið á braut.  Þú varst hér í gær, en í dag og um ókomna tíma þá býrðu í brjósti mér. Í hvert sinn sem ég heyri í karlakór syngja, í hvert sinn sem ég hlæ að einhverjum „pabbahúmor“ og þegar ég sé fallegt landslag þá ertu hérna hjá mér.


Ég hlakka til að horfa á allt sólarlagið og skýjamyndirnar sem þú átt eftir að mála með penslinum þínum fyrir okkur og þar til ég sé þig á ný: ég elska þig 🤍

þín Dossa

Elsku pabbi minn þú fórst í friði og það var í senn falleg og ljúfsár stund. Hugurinn reikar með þakklæti aftur í tímann til skíðaferðanna og veiðiferðanna og alls þess sem við brösuðum saman. Desember var allur dimmur og drungalegur í mörgum skilningi en síðan þú fórst hefur verið dásamlegt að fylgjast með hvernig þú hefur málað himininn fyrir okkur. Hver dagur öðrum fegurri, fullt tungl, sól, froststillur og endalaus fegurð. Hafðu þökk fyrir allt og allt elsku pabbi minn. Þar til við hittumst næst...þú tekur á móti mér við rætur Skálafellsins þar sem ég mun renna mér niður til þin síðustu ferðina, rétt eins og þú gerðir þegar þú fórst. Elska þig.  

[DEFAULT]

Elskulegur eiginmaður minn, pabbi okkar, afi og langafi <3 

Enginn skilur það til fulls hvað er upphaf og hvað er endir lífsins, né hver er tilgangurinn. Stundum er dauðinn lausn sem hægt er að fagna, stundum harmur sem nístir – oftast máske sambland af þessu hvorutveggja. Hvað skil ég eða veit ég ferkar en aðrir?“

  Það er við hæfi að hefja þessa ræðu með orðum hins látna sem hann ritaði sjálfur í minningargrein um góðan vin. 

Garðar Jökulsson fæddist þann 26 mars 1935 í Reykjavík. Foreldrar hans voru hjónin Jökull Pétursson málarameistari og ritstjóri, f. 13. nóvember 1908, d. 27. maí 1973, og Svava Ólafsdóttir húsfreyja f. 14. febrúar 1914, d. 20.júní 1998. Bræður Garðars eru Ingólfur Helgi  f. 5. júlí 1931, d. 7. nóvember 2004 og Stefán Gunnar f. 28. desember 1949.

Pétur afi Garðars og Jökul faðir Garðars voru góð skáld og ritfærir með afbrigðum, auk þess sem móðir hans Svava var einnig hagyrt, þessa kosti erfði Garðar ríkulega. 

Þrátt fyrir kreppu, atvinnuleysi og peningaleysu áranna milli 1930-40, var atlæti þeirra bræðra gott á þeirra tíma mælikvarða. Hann sagði sjálfur að sjálfsagt hafi það ástand komið við heimili þeirra ekki síður en annarra en eins og vill gerast þá eru það góðu stundirnar sem standa eftir, en þær slæmu gleymast. Fjölskyldan bjó í Reykjavík: á Bergþórugötunni, Grettisgötunni og síðan á Vitastíg. Bernskan var bræðrunum góður tími, þeir gengu undir gælunöfnum eins og þá var ríkur siður, Ingólfur kallaður Vúlli en Garðar Tani. Þeir tóku þátt í að reka kindur til slátrunar niður Hverfisgötuna, léku í kringum Sviðaskúrana sem stóðu á sjávarkambinum austan við Sláturfélagið, komu við í Kexverksmiðjunni Frón þar sem þeir fengu stundum kex. Síðan kom hernámið og þá fékk Garðar í fyrsta sinn tyggigúmmí og kók frá hermönnunum. Honum var þetta enn minnisstætt, flugvéladynurinn, loftvarnarbyrgin og strönduð skip í fjörunni – allt varð þetta ævintýri fyrir ungan dreng. Stríðsárin höfðu ekki aðeins mótandi áhrif á uppvöxt Garðars heldur varð það honum beinlínis til lífs að hér var hernám og þar af leiðandi aðgengi í sjúkragögn sem annars hefðu ekki fengist hér á landi á þessum tíma, því um 6 ára aldurinn veiktist hann af heilahimnubólgu og fyrir tilstuðlan Katrínar Thoroddsen barnalæknis fékk hann pensilín hjá hernum. Garðar gekk í Austurbæjarskóla og stundaði síðar nám í Menntaskólanum í Reykjavík.

Árið 1960 var Garðar við störf í Landsbanka Íslands og þar kynnist hann eftirlifandi konu sinni, Helgu Nielsen eða Lillu eins og hann kallaði hana alltaf. Þau gengu svo í hjónaband á gamlársdag 1962  og var þeim fjögurra barna auðið. Guðrún fædd 1962, eiginmaður Egill Grímsson og eiga þau tvær dætur, Elínu Helgu og Svövu. Jökul Karl, fæddur 1966, eiginkona Margrét Smáradóttir, og eiga þau Grétu Lind og Ísak Smára. Svava fædd 1968, eiginmaður Guðjón Snær Steindórsson, og eiga þau dæturnar Guðrúnu Hrefnu og Helgu Þöll. Yngst er síðan Soffia Dögg, fædd 1976, eiginmaður hennar er Valdimar Björn Guðbjörnsson, og eiga þau börnin Valdísi Önnu og Garðar Frey. Auk þess eru barnabarnabörnin orðin fimm: Heiðrún Lilja, Hekla María, Helga Hrafney, Heimir Snær og Stefnir Mói. 

Garðar og Helga hófu búskap sinn í Hátúni en síðar festu þau kaup á raðhúsi í byggingu á Móaflöt 47 í Garðahreppi. Þar fluttu þau inn í eitt svefnherbergi, með tvö börn 1 árs og 5 ára og innan tíðar fæddist 3ja barnið inn í rúmlega fokhelt húsið, sem Garðar sá að mestu um að byggja. Eldað var á prímus og vaskað upp í bala, meðan verið var að koma sér fyrir, sem ekki þótti mikið tiltökumál á þessum tíma. Eins og góð fjölskylduhreiður þá má eiginlega segja að húsið hafi verið í stöðugri endurbyggingu alla tíð. Lilla var full af góðum hugmyndum sem Garðar var fús að koma í framkvæmd, þó hann hafi í góðlátlegu gríni látið í það skína að umstangið væri mjög þreytandi. Þá er ekki hægt að láta hjá líða að minnast á garðinn á Móaflöt sem varð með árunum að hinum mesta skrúðgarði þar sem þau hjónin lögðu saman krafta sína, Lilla með sitt einstaka auga fyrir gróðrinum og Garðar liðtækur á skóflunni. 

Aðeins 17 ára gamall gekk Garðar til liðs við Karlakórinn Fóstbræður, sem hann söng með eins lengi og heilsa og styrkur leyfði. Þessi félagsskapur var honum mjög dýrmætur og þar eignaðist hann mikið af sínum bestu vinum. Hann sagði sjálfur við fráfall eins góðs Fóstbróður: 

„Fátt er manni hollara eða betra veganesti en að eignast góða vini. Því fyrr á ævinni sem það gerist því betra og ekki spillir fyrir ef sú vinátta endist meðan lífsanda dregur og aukist og þroskast eftir því sem árin líða“.

  Vinskapur þessi var augljós því svo þróaðist að umrædd raðhúsalengja á Móaflötinni varð mikil Fóstbræðralengja því þangað fluttust söngfélagar í fjögur hús af sex.

Árið 1963 fyrir tilstuðlan Svavars Gestssonar varð til út frá Karlakórnum Fóstbræðrum, sönghópurinn Fjórtán Fóstbræður, sem sungu saman allt til 1975, Garðar var einn af þeim. Þeir voru fengnir til þess að syngja í vikulegum skemmti og tónlistarþætti „Sunnudagskvöld með Svavari Gests“. Þeir sungu mikið af þekktum dægurlögum þessa tíma sem voru sett saman í syrpur. Auk þess voru gefnar út þó nokkrar hljómplötur m.a. „Fjórtán Fóstbræður ásamt Elly Vilhjálms og Hljómsveit Svavars Gests“. 

Fjölskyldulífið á Móaflötinni var viðburðaríkt og líflegt. Garðar og Helga héldu vel utan um fjölskylduna og þangað voru allir velkomnir. Þangað sóttu því vinir og ættingjar og var húsið gjarnan fullt af fólki og mikið var borðað og hlegið, alltaf líf og fjör. Garðar var mikill matmaður, hann elskaði að borða og þá helst þennan gamla kjarngóða íslenska mat. Hann var kokkurinn á sínu heimili og sá yfirleitt um eldamennskuna en þegar að kökuveislum kom þá tók Helga yfir eldhúsið af sinni alkunnu snilld. Fjölskyldan ávann sér titilinn Spaghettífjölskyldan, því þar töluðu allir hátt og gjarnan samtímis. Það eru mörg ógleymanleg atriði sem lifa í fersku minni: t.d. þegar Garðar handsamaði þaulsetna mús sem hafði gert sig heimakomna í sjónvarpssófanum  en uppskar að lokum bílferð upp í Heiðmörk. Áramótin þegar að flugeldaneistarnir fuku inn í garðstofuna og sprengdu fjölskyldupakkann sem var staðsettur á stól og sem Garðar ákvað að setjast á til að slökkva eldinn og stóð svo upp með brennandi buxnarass. 

Mikið var hlustað á tónlist á heimilinu, þar voru að sjálfsögðu mest áberandi Fóstbræður og  svo Golden Gate kvartettinn og allir sungu hástöfum. Börn Garðars vilja meina að textarnir séu innbrenndir í heilabúið. 

Lengst af var Garðar sjálfstætt starfandi og rak meðal annars eigin heildverslun með umslög og pappírsvöru. Síðustu áratugina átti landslagsmálun hug hans allan og eftir hann liggur fjöldinn allur af málverkum. Hann hélt tugi sýninga, gjarnan á óhefðbundnum stöðum og jafnvel úti undir berum himni. Þannig leitaðist hann við að færa listina til fólksins og naut þess að vera  sjálfur á staðnum og spjalla, en alla tíð átti hann auðvelt með að kynnast fólki og ná til þess.  Börn hans og tengdasynir voru óþreytandi við að flytja málverk og aðstoða með uppsetningar á sýningum. Þá er gaman geta þess að síðasta sýning hans var einmitt 90 ára afmælissýningin sem sett var upp á Hrafnistu Hraunvangi sumarið 2025. 

Garðar elskaði íslenskt landslag og þeir voru ófáir bíltúrarnir, þar sem hann – bílstjórinn – þótti horfa fullmikið til fjalla fremur en á veginn, að mati eiginkonunnar.  Hann hafði mikla ánægju af útveru í náttúrunni og á uppvaxtarárum barnanna var hann óþreytandi við að fara með þeim í skíðaferðir á veturna og veiðiferðir á löngum sumarkvöldum. Þetta eru dýrmætar minningar sem börnin eiga frá þessum tímum. 

Kjörlendur Garðars voru sólríkir staðir. Þar elskaði hann að spranga um á brókinni og maka á sig sólarolíu og baða sig í geislum sólarinnar. Hann var fastagestur í sundlauginni í áratugi eins lengi og heilsan leyfði.

Garðari var tíðrætt um ríkidæmi sitt hvað varðar afkomendur sína og hafði hann sérstaklega gaman af því að nefna að hann væri „umkringdur kvenfólki“ en það liðu 44 ár frá því að Jökull sonur hans fæddist, gjarnan kallaður „einasti“, þar til að næsti drengur, nafni Garðars, fæddist innan fjölskyldunnar. Þess á milli rigndi niður stúlkubörnunum. Hann var ákaflega stoltur af öllum barnaskaranum sínum og auðvitað óháð kyni og það er óhætt að segja að hann hafi blómstrað í afahlutverkinu. Fram til hinsta dags ljómaði hann við að sjá langaafabörnin sín. Afabörnin minnast hans sem natins, glettins og hjartahlýs afa sem tók fúslega þátt í leikjum og sprelli og gaf sér tíma til að spjalla og leika með þeim t.d. í barbíleik liggjandi marflatur í „liggibuxum“ á áttræðisaldri á gólfinu, já hann mætti tilbúinn til leiks í heimsóknirnar í þar tilætluðum buxum. Hann var stofnandi og heiðursfélagi Mandarínufélagsins sem barnabörnin gengu inn í hvert af öðru. Þar fólst keppnin í að skræla mandó með þeim hætti að ná hýðinu af í einni ræmu auk þess sem fjöldi sporðrenndra mandarína taldi líka stig. 

Síðasta áratuginn glímdi hann við taugasjúkdóm, sem læddist yfir hann og dró smám saman úr öllum hans mætti, svo að hann var orðinn bundinn við hjólastól síðustu árin. Meira að segja röddin var honum nánast horfin, sem var drjúgur tollur fyrir mann sem hafði unun af því að eiga samskipti við fólk og spjalla um heima og geima. Síðustu 3 ár ævinnar dvaldi hann því á hjúkrunarheimilinu Hrafnistu að Hraunvangi, þar sem hann hlaut góða umönnun og kunna hans nánustu starfsfólkinu öllu sínar bestu þakkir fyrir.

Á aðventunni dró mikið af Garðari og daginn fyrir Þorlák fór hann síðast fram úr rúminu. Hann var þó skýr í hugsun fram til hinstu stundar og á þriðja degi jóla náði að hitta alla sína afkomendur. Hann lést síðan snemma morguns þann 29.desember umvafinn börnum sínum, þetta var falleg stund og síðasta andvarpinu fylgdi friðsælt bros, sem er í anda orða hans sem höfð voru eftir hér í upphafi „

Stundum er dauðinn lausn sem hægt er að fagna

Garðar var mikill spaugari og henti gjarnan bröndurum og vísum við öll möguleg og ómöguleg tækifæri. Hvar sem hann kom var hann hrókur alls fagnaðar og vildi öllum vel. Hann hélt í húmorinn allt til dauðadags og má nefna að fáum dögum fyrir andlátið kom Lilla til hans og spurði „Hvernig ertu Garðar minn?“ , svarið kom óhikað, stutt og laggott „Bara sætur!“

Það er því við hæfi að ljúka þessum orðum í hans glettna anda með þessari vísu sem hann hafði samið og fannst inná herbergi hjá honum þegar verið var að ganga frá:

Lofs og heiðurs víst er verður,
vill hampa kostum mínum,
enda vel af Guði gerður 
gáfaður og fríður sýnum.

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Garðar Jökulsson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Þakkir

Elskulegur eiginmaður minn, pabbi okkar, afi og langafi <3